Kroniki Akaszy. Protokół Odczytu Talentu. Pytamy Kroniki o kierunek
Do tego miejsca książki mogłaś już zobaczyć, że pytanie o misję duszy nie jest prostym pytaniem o zawód. Gdyby chodziło wyłącznie o zmianę stanowiska, wystarczyłoby przejrzeć oferty pracy, zrobić test kompetencji, zapisać się na kurs, poprawić profil i wybrać bardziej znośną wersję dotychczasowego życia. Ale po wypaleniu często nie szukasz już tylko nowej funkcji. Szukasz miejsca, w którym Twoja energia przestanie być zużywana przeciwko Tobie. Szukasz formy, w której doświadczenie, wrażliwość, talent, ciało i dusza nie będą musiały ze sobą walczyć. Szukasz odpowiedzi głębszej niż „co mogę robić?”. Szukasz odpowiedzi na pytanie: „Co chce przeze mnie działać, kiedy przestaję żyć z poziomu przetrwania?”.
Ten rozdział jest praktycznym centrum książki. Nie będzie jednak instrukcją w stylu: otwórz Kroniki, zadaj pytanie, zapisz odpowiedź i od jutra zmień życie. Taka prostota byłaby kusząca, ale nieuczciwa wobec procesu. Kroniki Akaszy nie są wyszukiwarką ofert pracy ani duchowym kalkulatorem kariery. Nie wchodzisz do nich po to, żeby otrzymać gotową nazwę zawodu, model biznesowy, slogan marki i plan sprzedaży na najbliższe sześć miesięcy. Wchodzisz po to, by spotkać się z głębszą jakością. Z tym, co było w Tobie obecne, zanim system pracy nauczył Cię myśleć o sobie jak o zasobie, funkcji, specjalizacji albo stanowisku.
Pytanie „jaki zawód mam wykonywać?” może być zbyt wąskie, bo zawód jest tylko zewnętrzną formą. Dusza może odpowiadać inaczej. Może pokazać, że Twoim darem jest porządkowanie chaosu, przywracanie głosu, trzymanie przestrzeni przejścia, tworzenie piękna, budowanie struktur, rozpoznawanie ukrytych wzorów, tłumaczenie między światami, inicjowanie zmiany albo uczenie ludzi powrotu do ciała. Dopiero później będziesz szukać ziemskiej formy dla tej jakości. Może stanie się pracą, usługą, książką, projektem, firmą, nowym sposobem bycia w organizacji, przestrzenią edukacyjną, twórczością, doradztwem, rytuałem, metodą albo czymś, czego dziś jeszcze nie umiesz nazwać. Najpierw jednak trzeba zapytać właściwie. Nie z poziomu paniki. Nie z poziomu „powiedzcie mi szybko, kim mam być, żebym nie musiała czuć pustki”. Z poziomu gotowości do słuchania.
Dlatego w tym rozdziale będziemy pytać inaczej. Nie: „Co powinnam robić do końca życia?”. Raczej: „Jaka jakość chce przeze mnie działać teraz?”. Nie: „Jaki zawód będzie bezpieczny?”. Raczej: „Jakie formy są zgodne z moim ciałem, rytmem, energią i rzeczywistością, w której żyję?”. Nie: „Jak szybko mogę zamienić misję w źródło pieniędzy?”. Raczej: „Jak mogę stworzyć pojemnik, w którym mój dar będzie służył innym bez niszczenia mnie?”. Takie pytania nie są mniej praktyczne. Są praktyczne głębiej, bo nie próbują budować nowej drogi na tym samym starym napięciu.
Książka „Kroniki Akaszy. Twoja Pierwotna Matryca. Jak odnaleźć misję duszy po korporacyjnym wypaleniu” dostępna na Amazon.pl
